حرفهای ما هنوز ناتمام...

                 تا نگاه می كنی

                        وقت رفتن است

بازهم همان حكایت همیشگی !

پیش از انكه با خبر شوی

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود
یا رب اندر کنف سایه آن سرو بلند
گر من سوخته یک دم بنشینم چه شود
آخر ای خاتم جمشید همایون آثار
گر فتد عکس تو بر نقش نگینم چه شود
واعظ شهر چو مهر ملک و شحنه گزید
من اگر مهر نگاری بگزینم چه شود
عقلم از خانه به دررفت و گر می این است
دیدم از پیش که در خانه دینم چه شود
صرف شد عمر گران مایه به معشوقه و می
تا از آنم چه به پیش آید از اینم چه شود
خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت
حافظ ار نیز بداند که چنینم چه شود

                          بســـیـار برای تـو نـوشـتـم غـم خـود را

                          بســـیـار مرا نامه ،ولی نامه بری نیست

                         یک عمر قفس بست مسیر نفســــم را

                         حالا که دری هست  مرا بال و پری نیست

عشق جاودانه است،

شاید شکل آن تغییر کند، اما جوهر یکی است.

تفاوت بین عاشق و غیرعاشق،

همان تفاوت بین چراغ روشن است و خاموش.

چراغ آنجاست و به کار میآید،

اما اکنون نور نیز میافشاند،

و همین نورافشانی، کار حقیقی آن است.

بهترین راه شناخت زندگی، بسیار عشق ورزیدن است.

ونسان ون گوگ

دنیا جای زیبایی برای ماندن نیست.

بی یار در کنار،

رود از جریان باز خواهد ایستاد،

اگر تنها محکوم به پیوستن به جویبار باشد،

دریا هرگز لب به خنده نمیگشاید،

اگر ابرها نباشند تا بر اشکهایش بوسه زنند،

و

بییار در کنار

دنیا جای زیبایی برای ماندن نیست.

نیکی جیووانی